Κρίση του Λευκού Θρόνου

Ο Χριστός κάθεται ένθρονος μέσα σε λαμπρή δόξα πάνω από μια χρυσή κλίμακα, περιβαλλόμενος από σύννεφα, αγγέλους και ανοιγμένα ουράνια βιβλία. Μια μοναχική ανθρώπινη μορφή στέκεται στους πρόποδες της ανάβασης, αντικρίζοντας τον φλεγόμενο θρόνο όπου τα βιβλία ανοίγονται για την τελική κρίση. Οι ξεδιπλωμένοι πάπυροι συμβολίζουν το θεϊκό αρχείο των πράξεων και την εξουσία της ετυμηγορίας του Θεού, ενώ ο λευκός θρόνος παραπέμπει στην αγιότητα και την απόλυτη δικαιοσύνη του Κριτή. Η σκηνή αντλεί άμεσα από το Revelation 20, όπου οι νεκροί στέκονται ενώπιον του Θεού και κρίνονται σύμφωνα με όσα είναι γραμμένα στα βιβλία. Η οπτική της εστίαση δεν είναι η επίγεια σύγκρουση, αλλά η αιώνια λογοδοσία: κάθε ζωή φέρεται στο φως της παρουσίας του Θεού, και μόνο ό,τι ανήκει στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου παραμένει.